Księga o konflikcie wad i cnót (III)

Przed Dobrotliwym Czytelnikiem kolejny rozdział „Księgi o konflikcie wad i cnót” św. Ambrożego Autperta w przekładzie polskim Michała W. Barczaka.

Rozdział III

Próżna chwała mówi:

Czyń dobro, na które masz siłę: pokaż wszystkim, że czynisz dobro, byś przez każdego był nazywany dobrym, by wszyscy obwoływali cię świętym i czcigodnym, byś został poznany jako wybraniec Boży – by nikt cię nie lekceważył, by nikt tobą nie gardził, lecz by wszyscy oddawali ci należny szacunek.

Bojaźń Boża odpowiada:

Jeśli czynisz coś dobrego, nie czyń tego dla przemijających, lecz dla wiecznych zaszczytów. Ukrywaj to, co czynisz, na ile możesz – a jeśli nie możesz zupełnie, niech w duszy trwa wola tego ukrycia, dzięki temu zaś nie będzie ci przypisana żadna niegodziwość wynikająca z chełpliwości. Bo nie może być winy, gdy czasem rozgłaszane jest to, co chcesz, by zawsze pozostawało utajone. Wówczas bowiem okazuje się, że wypełniłeś dwa pozornie sprzeczne zdania Odkupiciela, w których mówi: „gdy ty dajesz jałmużnę, niech nie wie lewica twoja, co prawica twoja czyni, aby jałmużna twoja była w skrytości; a Ojciec twój, który widzi w skrytości, odda tobie” (Mt 6, 3–4) oraz „aby widzieli uczynki wasze dobre i chwalili Ojca waszego, który jest w niebiosach” (Mt 5, 16).

Strzeż się całkowicie, by nie dotyczyło cię to zdanie, które mówi o obłudnikach: „Wszystkie też sprawy swe czynią, aby byli widziani od ludzi” (Mt 23, 5) – „zaprawdę powiadam wam: wzięli zapłatę swoją” (Mt 6, 5), którą jest pochwała tylko od ludzi, których umiłowali. Uważaj zatem na siebie we wszystkim, co czynisz, byś – pobudzony podniesieniem próżnej chwały – nie usłyszał wraz z tymi, którzy chlubili się nawet znakami cudów: „Widziałem szatana, jako błyskawicę z nieba spadającego” (Łk 10, 18); ale bój się, bo jest napisane: „Bojaźń Pańska jest chwałą i wysławianiem, i radością, i koroną wesela. Bojaźń Pańska ucieszy serce i da radość i wesele, i długi żywot. Temu który się Pana boi, będzie się dobrze działo na ostatku, a w dzień śmierci swej będzie błogosławiony” (Syr 1, 11–13); i dalej: „Korzeń mądrości jest bać się Pana, a gałązki jej długowieczne” (Syr 1, 25).

Leave a Reply