Wyniki ankiety o krytykowaniu

Przyznam, że wyniki mnie trochę zaskoczyły. Poniżej podaję liczby bezpośrednie nie w procentach i pełną treść udzielanych odpowiedzi:

Tak, oczywiście, trzeba wskazywać na fałszywych proroków, którzy stają się autorytetami dla ludzi, mimo, że podważają nauczanie Kościoła, przez co pozbawiają się autorytetu – 14 głosów.

Tak, oczywiście, ale tylko złe działania tych osób, by nie skreślić ich z debaty publicznej, nawet jeśli niekiedy zrobią coś strasznego – 8 głosów.

Tak, oczywiście, ale wspomnieć tylko o złych rzeczach, lecz nie podawać kto to robił, jedynie nakierunkować, jaka to była ogólnie grupa lub instytucja – 0 głosów.

Tak, oczywiście, ale wspomnieć tylko o złych rzeczach, lecz nie podawać, kto to robił – 1 głos.

Nie, nie ma sensu mówić o złych rzeczach – pomińcie je, jakby ich nie było, a pokazujcie tylko dobre rzeczy – 2 głosy.

Dane w nawiązaniu do posta o organizowanej ankiecie: http://isidorium.com/2020/03/06/ankieta-o-krytyce/

Wielkie Bóg zapłać wszystkim, którzy udzielili odpowiedzi.

Dodatek Isidorium:

II. EUCHARYSTIA I SAKRAMENT POJEDNANIA

Ich istotny związek

20. Słusznie Ojcowie synodalni potwierdzili, że miłość Eucharystii wiedzie do coraz głębszego docenienia sakramentu Pojednania[54]. Ze względu na więź istniejącą pomiędzy tymi sakramentami, autentyczna katecheza odnosząca się do znaczenia Eucharystii nie może być oddzielona od zaproponowania drogi pokutnej (por. 1 Kor 11, 27-29). To prawda, że w naszych czasach stwierdzamy, iż wierni są zanurzeni w kulturze, która zmierza do zanegowania poczucia grzechu[55], sprzyjając płytkiej postawie prowadzącej do zapominania o konieczności trwania w łasce Bożej, aby móc godnie przystąpić do sakramentalnej Komunii[56]. W rzeczywistości zatracenie świadomości grzechu zawsze wiedzie do pewnej powierzchowności, również w pojmowaniu miłości samego Boga. Wielką korzyść przynosi wiernym przywoływanie tych wątków, które w czasie obrzędu Mszy św. wyrażają świadomość własnej grzeszności i równocześnie miłosierdzia Bożego[57]. Ponadto, więź pomiędzy Eucharystią i Pojednaniem przypomina, że grzech nigdy nie jest rzeczywistością wyłącznie indywidualną; jest zawsze raną zadaną wspólnocie kościelnej, w którą jesteśmy włączeni przez Chrzest. Dlatego Pojednanie, jak mówili Ojcowie Kościoła, jest laboriosus quidam baptismus[58], podkreślając w ten sposób, że rezultatem drogi nawrócenia jest także przywrócenie pełnej komunii kościelnej, która się wyraża w ponownym przystąpieniu do Eucharystii[59].

Źródło: http://www.vatican.va/content/benedict-xvi/pl/apost_exhortations/documents/hf_ben-xvi_exh_20070222_sacramentum-caritatis.html

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

Ta strona wykorzystuje pliki cookies
W celu uniemożliwiania jej wykorzystywania tych danych wyłącz pliki cookies w opcjach swojej przeglądarki internetowej
Akceptuje