Arcybiskup Henryk Hoser: Spowiedź to nie patologia, a Objawienia w Medjugorie mają charakter apokaliptyczny

Wizytator apostolski opisywał, co dzieje się w Medjugorie i jakie wypływają stąd wnioski.

Arcybiskup Hoser podkreślił, że Medjugorie to przede wszystkim miejsce ogromnego jednania się grzeszników z Niebem. Obecnie znajduje się tam 50 konfesjonałów, lecz w porze letniej i jesiennej to za mało. Brakuje także miejsc na celebrację liturgii oraz Adorację Najświętszego Sakramentu. Obecna kaplica adoracji mieści najwyżej 100 osób i wystawienie monstrancji możliwe jest tylko popołudniami, gdyż rankiem celebrowane są tam Msze Święte w różnych językach. Dlatego postanowiono wybudować kaplicę Wieczystej Adoracji i trzy inne oraz piętrowy budynek, gdzie będzie można skorzystać ze Spowiedzi Świętej, a także esplanadę za kościołem.

Hierarcha podkreślił, że dziś na Zachodzie niektórzy Księża przestali spowiadać uznając, że poczucie winy to patologia, więc trzeba je leczyć psychoanalizą. Przypomniał, że Spowiedź Święta to ,,Sakrament Bożego Miłosierdzia”.

Wizytator apostolski zaznaczył, że kult Matki Bożej w Medjugorie ma charakter chrystocentryczny i apokaliptyczny. Wskazał, że Objawienia te niosą podobne treści do tych ogłoszonych w Lourdes, w Fatimie i w Kibeho.

W ubiegłym Roku Pańskim Stolica Apostolska wydała pozwolenie na organizowanie przez diecezje i parafie pielgrzymek do Medjugorie. Prawdziwość Objawień jest oczywiście dalej badana przez Święty Apostolski Kościół Katolicki.

Źródło: tygodnik ,,Niedziela”

Dodatek Isidorium:

Rozwój eucharystycznego obrzędu

3. Spoglądając na dwutysiącletnią historię Kościoła Chrystusowego, kierowaną mądrym działaniem Ducha Świętego, pełni wdzięczności podziwiamy dokonujący się w czasie rozwój form obrzędowych, poprzez które sprawujemy pamiątkę wydarzenia naszego zbawienia. Od wielorakich form pierwszych wieków, które nadal jaśnieją w obrzędach starożytnych Kościołów Wschodnich, aż po rozprzestrzenienie się obrządku rzymskiego; od jasnych wskazań Soboru Trydenckiego i mszału św. Piusa V aż po odnowę liturgiczną zamierzoną przez Sobór Watykański II: na każdym etapie historii Kościoła celebracja eucharystyczna, będąca źródłem i szczytem jego życia i misji, jaśnieje poprzez obrzęd liturgiczny z całym swym różnorodnym bogactwem. XI Zwyczajne Zgromadzenie Ogólne Synodu Biskupów, które się odbyło w dniach od 2 do 23 października 2005 r. w Watykanie, złożyło Bogu głębokie dziękczynienie wobec tej historii, rozpoznając w jej działaniu przewodnictwo Ducha Świętego. Ojcowie synodalni stwierdzili oraz potwierdzili dobroczynny wpływ, jaki miała na życie Kościoła reforma liturgiczna podjęta przez Sobór Watykański II[5]. Synod Biskupów miał możność ocenić jej przyjęcie w okresie posoborowym. Bardzo liczne były wyrazy uznania. Stwierdzono, że trudności, jak również niektóre zauważone nadużycia, nie mogą przesłonić dobrodziejstw oraz ważności liturgicznej odnowy, która zawiera bogactwa nie w pełni jeszcze wykorzystane. Głównie chodzi o to, by odczytywać zmiany, jakich pragnął Sobór w obrębie tej jedności, o jakiej stanowi rozwój historyczny samego obrzędu, nie stosując nienaturalnego przerwania tej jedności[6].

Źródło: http://www.vatican.va/content/benedict-xvi/pl/apost_exhortations/documents/hf_ben-xvi_exh_20070222_sacramentum-caritatis.html

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

Ta strona wykorzystuje pliki cookies
W celu uniemożliwiania jej wykorzystywania tych danych wyłącz pliki cookies w opcjach swojej przeglądarki internetowej
Akceptuje